Door Robbie Wolters augustus 2025
Fred Eijkelkamp: Bakker van beroep.
Een leven vol passie, vakmanschap en herinneringen.
Fred Eijkelkamp, een naam die in Silvolde en omgeving bekend is, viert binnenkort zijn eenennegentigste verjaardag. Zijn leven begon al in 1934, in Winterswijk, een stad die hij zijn hele leven met zich meedraagt. Als jong kind bezocht hij de kleuterschool en de lagere school, maar leren ging hem niet altijd gemakkelijk af.
Toch werd hij nooit ontmoedigd. Tijdens de oorlogstijd, toen Fred nog een jongen was, maakte hij diepe indruk op zijn omgeving. Juffrouw Timmer, die tijdens de oorlog ondergedoken zat bij de familie Eijkelkamp, gaf Fred hogere cijfers dan hij verdiende – een teken van haar vertrouwen en haar speciale band met hem.
De oorlog liet zijn sporen na in de herinneringen van Fred. Hij herinnert zich nog hoe bij het bombardement op Bocholt bijna alle ruiten in Winterswijk sneuvelden. Alleen de grote etalageruit bij de manufacturenzaak De Duif bleef intact. Tijdens die moeilijke tijden moesten ze zich behelpen met eenvoudige kost: rats een soort stamppot , harde broodsoorten zoals kuch, en bonen. Na de laatste gevechten in het Woold gingen Fred en de andere dorpelingen kijken bij de Canadezen, waar ze chocolade en sigaretten kregen – een welkome traktatie in barre tijden. Na de bevrijding kwam er witbrood uit Zweden, een klein teken van hoop en herstel.
Fred kwam uit een gezin met zes kinderen – vier jongens en twee meisjes. Zijn vader was kleermaker en vroeg na de lagere school wat Fred later wilde worden. Zijn oudste broer was missionaris in Brazilië, iets dat Fred aanvankelijk ook ambieerde. Maar vader vond dat niet de juiste keuze. Fred’s tweede keuze was vuilnisman, en de derde was keurmeester bij de keuringsdienst van waren. Uiteindelijk werd besloten dat hij een vak moest leren. Fred ging naar de ambachtschool, maar dat liep niet echt goed. Hij schakelde over naar de bakkersopleiding in Groenlo, een vak dat hem al door zijn moeder in de keuken was aangeleerd. Fred was zenuwachtig voor examens, maar met hulp van zijn medestudenten kwam hij erdoorheen. Nadat hun werk beoordeeld was zetten ze het bij Fred neer en Fred deed dan alsof hij het zelf had gemaakt, in ruil voor het opruimen van de rommel die de anderen maakten.
Zijn eerste werkervaring deed Fred op bij bakker Piet Jansen, Piet was een vriend van zijn ouders, voor één gulden per week. Na voldoende praktijkervaring ging hij aan de slag bij bakker Heijermans, waar hij ook brood uitventte. Een van de collega’s vertelde aan de baas dat ze flink fooien kregen, de baas trok dit toen van zijn loon af. Fred bleef bescheiden en zei dat hij nooit fooi kreeg en zocht een andere baan, hij vond werk bij Tom Pillen, waar hij vooral banket bakte – niet echt zijn ding.
Daarna werkte hij een jaar bij bakker Konings in het Woold, en vervolgens bij een bakker in Doetinchem, Fred moest daar brood uit venten en rekeningen van klanten die niet betaalden werden van zijn loon afgehouden.
Fred’s ervaring groeide en hij solliciteerde in 1960 bij bakker Sloot in Silvolde. Daar werkte hij tot 1974, toen de bakkerij overgenomen werd door Daan de Wit, was er geen plaats meer voor Fred. Hij werkte 2 maanden in Ulft, maar dat beviel hem niet. Gelukkig werd hij in 1974 gevraagd bij bakkerij Ten Have in Silvolde, waar hij tot zijn pensionering in 1991 bleef werken.
Fred was niet alleen een toegewijd bakker, maar ook een echte levensgenieter. Hij woonde tijdens zijn werkweek in de bakkerij, en in de weekenden reisde hij met de trein naar zijn familie in Winterswijk. Vaak zonder geldig plaatsbewijs. Als de machinist of conducteur hem herkenden, mocht hij voorin de trein bij de machinist zitten. Toen hij zonder plaatsbewijs gesnapt werd en een boete kreeg, rekende Fred uit hoeveel hij bespaart had door niet te betalen, daarvan is hij met de bevriende conducteur en machinist uit eten gegaan. Zijn zus Nelly kwam hem wel eens met de auto ophalen om naar Winterswijk te gaan. Fred kon niet wachten tot ze kwam en liep haar alvast tegemoet, zus Nelly was echter via een andere weg naar Silvolde gereden en een uurtje later kwam Fred weer aanlopen bij bakkerij Ten Have. Fred had een grote liefde voor eten en genoot daar volop van. Tijdens zijn jubileum bij de bakkerij werd er een diner georganiseerd voor hem en daar kreeg hij een dubbel portie eten, een bewijs van hoe belangrijk zijn passie voor lekker eten was.
Zijn humor en speelse karakter kon Fred goed kwijt bij collega’s zoals Hennie Kornegoor, de banketbakker bij Ten Have. Een bekend grapje was het roepen van 'knijp' dat zoveel betekent als dat durf je niet. Fred hield zijn vuist boven vier taarten en Hennie riep 'knijp' waarop Fred de vier bestelde taarten plat sloeg. Fred snoepte vaak van de rumvulling die in de champagnekurken, een soort gebakjes gebruikt werd. Hennie had een keer de rum vervangen voor citroenzuur en Fred nam er een flinke hap van maar liet niets merken, hij heeft er daarna nooit meer van gesnoept . Woensdag was schoonmaakdag, en dat was altijd een spektakel. Er kwam een nieuwe junior chef die het nooit schoon genoeg vond, het personeel heeft toen de bakkerij en de machines onder water gezet zodat alles goed kon weken. Toen de junior chef kwam zat de werktijd van het personeel erop. De junior chef moest toen alleen de hele bakkerij dweilen.
Fred kreeg ook plaatselijke bekendheid toen hij per ongeluk de oven niet aanzette, waardoor er urenlang geen brood te koop was. Zijn grootste passie bleef eten en bij gelegenheid genoot hij van uitgebreide diners en feestjes. Hij was lid van verschillende verenigingen, waaronder gymvereniging De Eendracht en een kaartclub, waar hij met plezier op terugkijkt.
Na zijn pensionering verhuisde Fred naar een duplexwoning in de Julianastraat in Silvolde. Later woonde hij in de Reeënstraat en uiteindelijk in De Bongerd in Ulft, nadat zijn woning gesloopt werd. Circa vijf jaar geleden kreeg hij een beroerte, waardoor zelfstandig wonen niet meer ging. Sindsdien woont hij in de Schuijlenburg, waar hij meedoet aan activiteiten, vooral op de duofiets en met zijn rollator in het dorp wandelen. Uitstapjes met Care Travel blijven favoriet.
Fred Eijkelkamp, inmiddels 90 jaar, kijkt met veel voldoening terug op een mooi leven in Silvolde. Zijn oud-collega Hennie bezoekt hem nog wekelijks, en samen genieten ze van het beste brood dat volgens hen in de regio wordt gebakken, Hennie brengt dat altijd voor Fred mee. Een leven vol herinneringen, vakmanschap en plezier – een inspirerend verhaal van een man die altijd met een glimlach op het gezicht door het leven gaat.