Ben Steentjes

Artikel uit De Gelderlander van 4 november 2025.
Auteur Erik Hagelstein.

Ben Steentjes 1951 - 2025

Als Ben Steentjes niet meer kan zingen is het leven klaar.

Hij staat bekend als een sociaal en actief mens, Ben Steentjes uit Silvolde.
Zingen is zijn grote passie, ook nog als hij ernstig ziek wordt. Altijd bereid om anderen te helpen. Een combinatie van de ziekte van Parkinson en dementie wordt hem fataal.
Voor Ben Steentjes uit Silvolde is er geen twijfel mogelijk: als ik niet meer kan zingen in het Ettens Mannenkoor en sporten ook niet meer lukt, is het klaar. Hij lijdt aan parkinson en lewy body dementie, een akelige combinatie van fatale ziektes. Drie jaar geleden geeft hij aan: ik wil nooit in een verpleeghuis.
Op 21 september zingt hij nog mee met zijn mannenkoor in openluchttheater Engbergen in Gendringen. Hij is vijftien jaar lang tweede tenor, zal zelf zeggen: ik ben twintig jaar te laat begonnen met zingen.
Zijn familie is erbij in de bosrijke cultuurtempel. Echtgenote Jacqueline, met wie hij 54 jaar samen is, zegt: "Het ging echt niet goed met hem, die middag." 
Ben Steentjes groeit op in Etten, in een gezin met drie kinderen. Hij werkt jarenlang als metselaar en leermeester in de bouw, tot hij vanwege longproblemen wordt afgekeurd. Ben is een sociaal mens, staat altijd voor iedereen klaar.
Voor zijn Jacqueline, de kinderen Jeroen, Wouter en Sabine en hun vijf kleinkinderen een geweldige echtgenoot, vader en opa. Dat laten ze hem op zijn sterfbed ook weten. Wat hem diep ontroert.
Heel graag wil Ben de 50ste verjaardag van dochter Sabine op 6 december nog meemaken. Dat is hem niet gegeven. Op 10 oktober blaast Ben Steentjes zijn laatste adem uit. Pas 74 jaar oud. Heel snel na zijn laatste concert met het Ettens Mannenkoor is duidelijk dat het einde onvermijdelijk is. Parkinson en lewy body dementie wens je niemand toe. Ben Steentjes begrijpt wat hem te wachten staat. Autorijden mag al drie jaar niet meer. Hij blijft heel lang twee keer per week zwemmen, gaat fietsen, wandelt, doet stemoefeningen, sport met leeftijdgenoten bij Freewheel in Ulft. Omdat de artsen zeggen: actief blijven is echt het beste.
Zijn koor laat hem niet vallen, Ben krijgt extra aandacht. Wat hij enorm waardeert. Uiteindelijk sloopt de ziekte hem en dat accepteert Ben Steentjes. Bij het Ettens Mannenkoor vergeten ze hem niet. Ben is een zanger, maar ook een podiumbouwer, legt de mappen in, maakt deel uit van de bouwploeg op het jaarlijks popfestival Huntenpop in Ulft. En is wekelijks vrijwilliger bij Wijngroep Montferland. Hij is handig, wil altijd helpen. Dat zit nu eenmaal in zijn karakter.

Op de website van zijn geliefde koor, waarmee hij zoveel mooie concerten en reizen meemaakte, staat onderstaand uitgebreid in memoriam:

Zijn stem is gedoofd…………………..

Vijftien jaar lang zong Ben met veel plezier bij onze tweede tenoren. Een aimabele man, altijd goed voor een praatje hier en daar. Altijd belangstellend, altijd vriendelijk.

Ben was geen man van de voorgrond, maar juist een stille kracht op de achtergrond. Op zulke mensen drijft een vereniging. Ook de onze.

Hij hielp bij het podium opbouwen, mappen inleggen – niets was hem te veel. Tot het laatst bleef hij dat doen, vol goede moed en trots dat hij bij het Ettens Mannenkoor hoorde.

Wat een rotziekte. Toch bleef Ben dapper. Hij bleef fietsen, zingen, bewegen. Nooit klagen, altijd belangstelling voor een ander.

Ben werd geboren in Etten. Hij zong ook bij het kerkkoor in Silvolde en bij de Metworst. Muziek was belangrijk in zijn leven.

Zijn laatste concert was in Engbergen, in het bijzijn van zijn familie. Dat moment maakte diepe indruk op iedereen die erbij was. Even leek alles weer als vanouds: Ben tussen zijn zangersvrienden, met dat herkenbare plezier in zijn ogen. Kort daarna kwam het bericht dat zingen écht niet meer ging. Dat raakte ons allemaal diep.

In een open en moedig interview in de Gelderse Post deelde Ben eerlijk hoe zijn ziekte zijn leven veranderde, maar ook hoe muziek hem kracht gaf. Hij wilde een inspiratie zijn voor anderen. Dat is hem meer dan gelukt. Zijn woorden en zijn houding raakten velen, ook buiten het koor. Zelfs hulpverleners spraken ons erop aan.

Op de vraag waar hij spijt van had, zei hij: “Dat ik niet eerder ben gaan zingen.”

En op de vraag wat hij het koor toewenste, antwoordde hij: “Mooie concerten en reizen.”

Dat hebben we gedaan, Ben — en jij hebt er met volle teugen van genoten.

Ben wenste ons nog veel muziek en gezelligheid toe. Wat hadden we hem graag langer bij ons gehad.

Ben Steentjes, zangersvriend — wat zullen we je missen.