Door: Robbie Wolters.
Foto's: John Liebrand
De levensloop van Arie Suselbeek vormt het hart van dit verhaal, een man wiens leven nauw verbonden is met de ontwikkeling van de familieonderneming en de regio. Zijn reis begint in de jaren twintig, toen zijn vader, Jan Willem Suselbeek, samen met zijn vrouw Wilhelmina Bretveld, in 1917 de basis legde voor wat later de carrosserie- en wagenbouwfirma Suselbeek zou worden.
Jan Willem en Wilhelmina vestigden zich aan de Oude Dinxperloseweg 65, waar de wielmakerij voor de eerste jaren in een eenvoudig schuurtje op het terrein van de huidige timmerfabriek Suselbeek plaatsvond. In deze familie stonden hard werken en vakmanschap centraal. Het bedrijf en woonhuis werden verplaatst naar de Terborgseweg 62-64 in Silvolde. Arie Dirk Suselbeek werd op 10 juni 1932 geboren.
Een familiefoto uit het jaar van het 40-jarig huwelijksfeest van Jan Willem en Wilhelmina laat zien hoe de familie samenkwam om deze mijlpaal te vieren. Staand van links naar rechts: Gerda, Hendrik, Willie, Gert, Johan, Wim en Arie. Zittend: Jan Willem Suselbeek en Wilhelmina Bretveld. Het feest werd gevierd bij de horecagelegenheid van Jan Wensink aan de Markt in Silvolde die getrouwd was met haar zuster.
In de jaren vijftig maakte het bedrijf een belangrijke stap: Jan Willem Suselbeek richtte een mondelinge vennootschap op met zijn zoon Gerhardus, onder de naam "Firma J.W. Suselbeek en Zoon", gevestigd in Silvolde. Het bedrijf was toen nog deels actief in de wielmakerij, maar de familiale passie en vakmanschap leidden tot nieuwe ontwikkelingen: de bouw van houten salonwagens, ook wel pipowagens genoemd, die in die tijd veel werden gebruikt door kermisexploitanten en woonwagenbewoners. Deze woonwagens dienden ook als huis op wielen tijdens bouwprojecten, vooral in de wegenbouw, de opzichters reisden dan mee met het werk en woonden daarbij in de woonwagens. De wagens werden toen voorzien van ijzeren velgen.
Toen Gert, Arie’s broer, in het bedrijf kwam, werd er overgestapt van een houten opbouw naar metalen woonwagens.
De familie Suselbeek was niet alleen actief in de werkplaats, maar ook in de gemeenschap.
Arie leerde het biljarten van zijn oom, en samen met zijn jeugdvrienden Frans Bosman en Theo Hulst bracht hij menige uren door in het café van Wensink. Zijn betrokkenheid bij sport en gemeenschap bleef een belangrijk onderdeel van zijn leven.
Arie was in 1946, net na de oorlog, op zijn 14e lid geworden van Sportclub Silvolde en bleef lid tot zijn 93e in 2025.
Verder was Arie lid van de tennisvereniging en speelde nog tot op hoge leeftijd mee bij de grijze kopjes.
In de jaren vijftig en zestig groeide het bedrijf verder. Toen zoon Gert in het bedrijf kwam, werd de carrosserie- en vrachtwagenbouw uitgebreid. De firma bestelde onder andere vrachtwagens bij autobouwers zoals Magirus en DAF, waarbij de chassis werden voorzien van cabines en laadbakken door de carrosseriebouwers. Wim en Johan, Arie’s tweelingbroers, dienden tijdens deze periode in Nederlands-Indië, waar ze zich inzetten voor de vrede en orde. Bij terugkeer in Silvolde koos Johan voor een ander carrièrepad, eerst als postbode, later als schilder bij de familiezaak. Wim sloot zich aan bij de firma en kwam in de directie te werken, met name gericht op de carrosseriebouw voor vrachtwagens.
Arie zelf volgde een opleiding aan de ULO in Terborg, maar die bleek niet succesvol. Vervolgens koos hij voor de ambachtschool in Winterswijk, waar hij zich specialiseerde in meubelmakerij en later in carrosseriewerk.
Zijn passie voor techniek en vakmanschap groeide, net als voor autorijden. Arie was bezig om ervaring op te doen voor zijn rijbewijs, bij de firma was een oude T Ford als bedrijfswagen en Arie had een vaste rit. Vanuit huis ging het over de Berkenlaan naar de Kapelweg, daar werd bij boer Kok net voor veevoederhandel Grevers gedraaid en dezelfde weg terug naar huis genomen. Bij het laatste tochtje stapte op de terugweg bij het kruispunt Berkenlaan met de Egginkstraat politieagent Ab Wenting op de weg en gaf een stopteken. Arie kreeg een bekeuring voor het rijden zonder rijbewijs, hij mocht wel naar huis verder rijden. Zijn broer Gert zat samen met Ab Wenting op de schietvereniging en heeft er contact over opgenomen met Wenting, deze bleef echter bij zijn standpunt en Arie moest wel betalen.
In de jaren vijftig en zestig was het gezin Suselbeek hoofdzakelijk actief in de vrachtwagencarrosseriebouw.
Arie en zijn broers kochten hun eerste auto, een lelijke Eend bestel, waarmee ze vooral in het weekend ritten maakten. Het was een heel andere tijd, waarin men samen met anderen een auto kocht en om beurten de auto ter beschikking had. Autorijden was toen nog een avontuur.
Op 1 januari 1959 trad Arie’s vader, Jan Willem, uit de bedrijfsvoering, terwijl Arie zich officieel in de zaak vestigde. Samen met zijn broers Gert en Wim voerden ze voortaan de firma "J.W. Suselbeek en Zonen". Hendrik, een van de broers, verzorgde de boekhouding en werkte bij de politie in Meppel, waar hij ook contact had met een carrosseriebouwer en voor Arie een opleiding in de spuiterij van een vakbedrijf regelde. Dit beroep was niet zonder risico vanwege de spuitnevel en de kleine maskers, maar bracht het bedrijf een eigen spuiterij. Zijn zwager Bart Nijman, getrouwd met Gerda Suselbeek, verzorgde de decoratie en belettering op de vrachtwagens en bracht hierin zijn creatieve talenten in.
Het bedrijf groeide en breidde uit, met vaste klanten zoals de DRU, verschillende transportbedrijven, kermisexploitanten en bloemenexporteurs. De vrachtwagens werden steeds professioneler gespoten en uitgerust. In 1971 verhuisde de spuiterij naar een nieuwe locatie achter het gebouw, waardoor het werk nog efficiënter kon worden uitgevoerd. Het personeel bestond uit ongeveer 20 tot 25 vakbekwame medewerkers uit de regio, en de vrijdagavond werd vaak afgesloten met een borrel en biljart in café de Lovink.
Het bedrijf was niet alleen een werkplek, maar ook een betrokken deel van de gemeenschap. Suselbeek sponsorde de lokale voetbalclub, en de werknemers mochten de werkplaats gebruiken voor clubactiviteiten. Het jubileumjaar 1964 markeerde de overdracht van het bedrijf door Jan Willem aan zijn zonen Gert, Wim en Arie. De familie bezat toen een uitgebreide werkplaats met erf, en Jan Willem en zijn echtgenote kregen het gebruik van de woning aan de Terborgse zijde.
Met de jaren groeide het bedrijf verder, en de familie bleef investeren in vakmanschap en innovatie. Ondanks de last van glaucoom voor Gerhardus, die bijna blind was, bleven de broers Suselbeek actief. In 1987 kwam een einde aan het oorspronkelijke carrosseriebedrijf, waarna in 1988 de "Carrosseriefabriek Suselbeek C.V." werd opgericht met nieuwe vennoten en een gespreid toekomstperspectief. Ronald, de zoon van Arie, trad toe in 1992 en zette de familiegeschiedenis voort met zijn eigen bedrijf, dat in 2020 werd overgenomen door een nieuwe eigenaar.
Dit verhaal is een bewijs van familietraditie, passie voor het vak en betrokkenheid bij de gemeenschap.
Arie is op donderdag 11 december 2025 overleden op 93 jarige leeftijd.
Foto: Archief Silvoldepedia
9 december 2021, Door Marcel van Berkum voor Geldersche Post Oude IJsselstreek
SILVOLDE - “Ik ga nog naar elke thuiswedstrijd van het eerste kijken”, vertelt Arie Suselbeek. Hij is 89 jaar en heeft een lange geschiedenis bij Sportclub Silvolde. Zo lang dat hij onlangs tijdens de ledenvergadering in het zonnetje gezet, omdat hij maar liefst 75 jaar lid is van de Silvoldse voetbalvereniging. De jubilaris ontving van secretaris Willem Epping een onderscheiding voor het bereiken van die bijzondere mijlpaal
Als telg van het ondernemersgezin Suselbeek groeide Arie op in het carrosseriebedrijf aan de Terborgseweg in Silvolde. Het bedrijf werd als radmakerij opgericht in 1917 door zijn vader Jan Willem Suselbeek. Arie is geboren in 1932. “De eerste wagens, die we bouwden waren kermiswagens en zo langzamerhand gingen we over op vrachtwagens.”
Arie groeide op in het bedrijf en leerde het vak op de werkvloer. “Tijdens de oorlog zaten mijn broer Gerrit en ik op de Openbare Lagere School en in de pauzes voetbalden we veel. Het werd gestimuleerd door meester Siebelink.”
Arie heeft goede herinneringen aan de geliefde leraar, die aan het einde van de oorlog bij een geallieerd bombardement door een granaatscherf werd getroffen en aan de gevolgen overleed. Direct na de oorlog, in 1946, werd hij lid van Sportclub Silvolde.
Hoofdmacht
Hij doorliep soepel alle leeftijdsgroepen en kwam op zijn twintigste in het eerste elftal. “Onze vader was daar niet zo blij mee, omdat er op zondag werd gespeeld, maar we hebben toch doorgezet.”
Hij voetbalde maar liefst tien jaar als linkshalf in de Silvoldse hoofdmacht. “We gingen in de tweede klasse naar uitwedstrijden met de bus. Dat was gezellig, want de vriendinnen en vrouwen van de spelers mochten in de bus mee. Voor de reis aten we eerst een uitsmijter bij café Harbers.”
Arie speelde daarna drie jaar in het tweede elftal. “In 1965 heb ik nog een keer een wedstrijd in het eerste meegedaan om degradatie te voorkomen. Dat is gelukt.” Suselbeek vervulde ook jaren een bestuursfunctie, was elftalleider en voetbalde daarna nog vele seizoenen bij de veteranen.
Samen met zijn twee broers werd Arie mede-directeur van carrosseriebedrijf Suselbeek. Tientallen jaren was het bedrijf sponsor van Sportclub Silvolde en bood regelmatig uitkomst in financiële en materiële zin. Ook veel werknemers waren lid van de voetbalclub en als er bijvoorbeeld doeltjes of reclameborden moesten komen dan kon er gebruik worden gemaakt van gereedschap, materiaal en werkruimte van het carrosseriebedrijf. “Daar deden we nooit moeilijk over.”
Publiek
De jubilaris vindt een speldje erbij wel leuk, maar kijkt niet meer op van een huldiging. Als je al zo lang lid bent dan heb je onderweg diverse jubilea meegemaakt. Hij voelt zich nog steeds betrokken bij de club en met zijn zoons bekijkt hij elke thuiswedstrijd van het eerste elftal. “Silvolde voetbalt op het hoogste niveau in de buurt en dan valt het mij op dat er maar zo weinig publiek is. Maar dat schijnt overal minder te zijn.” Arie betreurt dat het voetballen in de Hoofdklasse tot gevolg heeft dat Silvoldse jeugdspelers maar moeilijk kunnen aansluiten bij de selectie.
Arie Suselbeek tennist nog twee keer in de week en woont de laatste jaren in Terborg op de grens van Silvolde. In oktober onthulde hij, op verzoek, het nieuwe uniforme combinatietenue van de jeugdvoetballers van Terborg en Silvolde. Hij snapt dat de samenwerking noodzakelijk is, maar is wel benieuwd naar de ontwikkelingen rond het fusietraject. Hij houdt een zwart-wit hart.
=====
20 oktober 2021 door Sander Gries voor Sportclub Silvolde
Afgelopen maandag vond er een bijzonder moment plaats tijdens de algemene ledenvergadering van Sportclub Silvolde. Het bestuur zette Arie Suselbeek, die maar liefst 75 jaar lid is van de zwart-witten, in het zonnetje.
Wat gebeurde er in 1946? Nederland is net bevrijd. De polaroid camera en transistorradio doen hun intrede. Al Capone en Henry Ford overlijden. Dick Advocaat, Aad de Mos, Mart Smeets en Johan Cruijff zien het levenslicht. Het is ook het jaar waarin in huize Suselbeek wordt besloten zoon Arie aan te melden bij de plaatselijke voetbalclub.
Nu, 75 jaar later, is Arie nog steeds lid, en daarmee het lid met de langste geschiedenis bij de club. In de jaren ‘50 was Arie speler van Silvolde 1, dat toen in de top van de derde klasse speelde. Meer dan eens behaalden ze de tweede plaats; een kampioenschap zat er net niet in voor Arie en de zijnen.
Ook met zijn bedrijf was Arie jarenlang van grote betekenis voor de club. Menig voetbaldoel kwam bij Arie in de fabriekshal tot stand of werd daar gerepareerd. Onlangs onthulde Arie het nieuwe jeugdtenue van de samenwerking Terborg/Silvolde.
Hulde voor ons clubicoon, een waar voorbeeld voor ons allen!
=====
Arie en Alie Suselbeek vierden hun 65 jarig huwelijksfeest op 30 november 2025
Bericht van SV Wisch
Op donderdag 11 december ontvingen wij het droevige bericht dat ons oudste (veteranen) verenigingslid en erelid, Arie Suselbeek, is overleden op 93 jarige leeftijd.
Arie was in 1946, net na de oorlog, op zijn 14e lid geworden van Sportclub Silvolde. Na enkele jaren bij de junioren gevoetbald te hebben zette hij zijn carrière als linkshalf in de hoofdmacht voort als 20-jarige. Ze speelden toen 2e klasse. Jaren later zakte hij af naar de lagere elftallen om ze daar het gogme en fijne kneepjes van het vak te leren. Zo was Arie.. een leermeester. Naast het actieve spel op de groene mat was Arie ook elftalleider en bestuurslid voor meerdere jaren.
Uiteindelijk koos Arie ervoor om samen met enkele ervaren spelers op leeftijd een aparte vereniging binnen Sportclub Silvolde op te richten, de “Veteranen”. We schrijven 1 mei 1966. Ook daar heeft Arie jarenlang in het bestuur gezeten. Er was een goed fundament gelegd wat ertoe heeft geleid dat zijn zoon Mirko 40 jaar later ook lid werd bij dezelfde Veteranenafdeling, waardoor beide heren samen konden genieten van het mooie spelletje.
Arie bleef al de jaren trouw aan de club en aan de Veteranen. Geregeld kwam Arie een kijkje nemen bij ledenvergaderingen, wedstrijden en toernooien in de buurt. Altijd geïnteresseerd, altijd vriendelijk en goedlachs want humor had hij. Een lekker biertje lustte hij ook altijd wel en het werd dan ook geregeld laat wanneer Arie weer huiswaarts keerde op zijn fiets. Dat hij op 82 jarige leeftijd, nadat hij het zaaltoernooi bekeken had in de sporthal de Paasberg, van zijn zadel af gleed wegens een afgebroken zadelpen en op het asfalt belandde deerde hem niet. Na een korte herstelperiode kwam Arie weer aanfietsen wat getuigde van zijn weerbaarheid en wilskracht.
De laatste jaren kon Arie om gezondheidsredenen niet altijd zijn gezicht meer laten zien op de sportvelden. Zo had hij in september van dit jaar nog een slechte periode en moest hij hierdoor noodgedwongen in Antonia wonen, gescheiden van zijn vrouw, hetgeen hem bijzonder aangreep. Medicijnen hielpen hem vervolgens weer een beetje uit het dal. Vanuit Antonia werd er nog weer een noodplek geregeld in Gaanderen, dit allemaal in afwachting van een eigen plekje in de De Schuylenburg. Dat is er uiteindelijk toch nog van gekomen en daar heeft hij nog een fijne tijd gehad.
Arie was een prachtmens, een echte clubman met een Zwart-Wit hart die openstond voor een baantje geel. Arie ging met de tijd mee, Arie was een voorbeeld!
Rust zacht beste Arie
Bestuur SV Wisch
Ruud Gries
Voorzitter